Pewnego dnia przybył do mnie Anioł.

W swych dłoniach trzymał "zawiniątko”.

W milczeniu, z kamienną twarzą podał mi je…

Gdy rozchyliłem szal ujrzałem zmasakrowaną twarz dziecka….

Dziecka, które jeszcze żyło i..

patrzyło na mnie maleńkimi, świecącymi oczkami – nawet nie płakało…

W tym momencie nieokreślony ból przeszył moje serce…

moją duszę…

mój umysł…

Krzyk rozdarł wszechświat – całkiem w milczeniu!

Bez słowa…

Kim jesteś?...

Boże!

Jak takie „coś” może żyć?...

Bóg uśmiechnął się i rzekł:

- Spójrz uważniej! To przecież Ty.

W ułamku sekundy całe życie przemknęło mi przed oczami…

Przytuliwszy do piersi DZIECKO chciałem zniknąć, umrzeć, przestać istnieć….

- chciałem nie czuć….

Może to sporo czasu, może sekunda lub dwie – jakie to ma znaczenie,

gdy określić się nie da czegoś, co jest sensem, miłością podobno a co nią nie jest….

- Bo jest! – powiedział Bóg – Życie jest sensem! Miłością! A Ty JESTEŚ - tym dzieckiem jesteś Ty – Ty, który jesteś owocem mojej MIŁOŚCI… Zrodziłem ciebie z najgłębszych otchłani mego serca! Ukochałem ponad wszystko – ukochałem ponad siebie, choć jestem Bogiem… teraz oddaję ci siebie, abyś ujrzał, co zrobiłeś….

Pojawiła się ciemność. Pojawiła się nicość, obojętność… chłód… Ale moje serce wciąż biło!!!

- Przebacz!… - przenikliwy szept przeszywał mi wnętrze… dlaczego ja?... – bo tylko ty możesz to uczynić – przebaczyć sobie… - uśmiechnął się Bóg

Otworzyłem oczy i….

Dziecko nadal patrzyło na mnie całkiem zdrowiutkie i uśmiechnięte!

Wyciągnęło do mnie rączki i tak mocno wtuliło się we mnie…

- już dobrze… dobrze… - tylko to potrafiłem powiedzieć…

- Popatrz na Dziecko – powiedział Bóg - to Ja Jestem – Jestem Tobą a Ty jesteś mną! I nie ma takiej rzeczy na świecie, której bym dla ciebie nie zrobił! Pozwól mi tylko być i … kochać…

Słowa Boga były moimi słowami – moje słowa były Jego…

Cudowna Światłość i przyjemne ciepło przeniknęły przeze mnie.

Tak oto urodziłem się po raz kolejny!

Odrodziło się moje serce – moja dusza…

Cudowny jesteś Boże! – uśmiechnąłem się w uczuciu szczęścia i ulgi…

Gdziekolwiek będę szedł i cokolwiek robił proszę Cię, nie pozwól mi, by choć jedna łza spłynęła po policzku mego dziecka!...

- Wiesz – wyszeptał Bóg – wystarczy tylko abyś kochał siebie , kochał siebie takiego jakim jesteś. Nic więcej. To jedyna droga, jaką możesz do mnie dotrzeć, bo tak naprawdę Ja wciąż byłem, jestem i … będę w tobie aż do skończenia, które nigdy nie nastąpi! Tak długo, aż będziesz czuł w najmniejszej cząstce swego jestestwa – swojej duszy - MOJĄ MIŁOŚĆ! A gdy zapomnisz o tym, mój Anioł znowu przyniesie ci dziecko - przyniesie ci ciebie samego, abyś mógł się ponownie odrodzić…. I tak wciąż – wciąż od nowa - kocham cię…. Bo JA JESTEM tobą a ty MNĄ – to jest MOJA WOLA…