|
MAGICZNE ZAKĄTKI, Matela Leszek
Magiczne zakątki Leszka Mateli to możliwość odkrycia miejsc mocy regionu Podlasia, Suwalszczyzny, Mazur i ziemi łomżyńskiej dzięki geomancji i sposobom wykorzystywania pozytywnych energii. Odkrywanie na nowo cudownych źródeł i miejsc kultu jest drogą do rozwoju duchowego i metafizycznego nawiązania współpracy z podświadomością naszych przodków. Podróżując wraz z Matelą odkrywamy miejsca wyjątkowe, niesamowite w swoim przesłaniu duchowym i religijnym. Publikacja jest wszechstronnym, intelektualnie skomponowanym przewodnikiem ścieżki duchowej człowieka poszukującego ezoterycznego współistnienia z regionem północno-wschodniej Polski. Miasta, wsie, miasteczka to urocze punkty na mapie ziemi posiadające swoje czakramy. Człowiek właśnie w takich miejscach otwiera się najpełniej na wpływy boskie - w tych słowach Leszka Mateli zawiera się sens wielokulturowości opisywanych miejsc mocy i ich połączenia z Kosmosem. Wszyscy jesteśmy zaprogramowani na odbiór energii Wszechświata. Wystarczy wcisnąć enter i znajdziemy się wewnątrz…
A ilustracje i mapa dołączona do publikacji pozwoli nam ogarnąć kolejny świat naszych fascynacji.
Fragment:
Legenda o pięknej Jegli i skarbach
Z tymi okolicami związana jest legenda o córce puszczańskiego bartnika, pięknej Jegli (zwanej też z litewska Egle). Dziewczyna była nieprzeciętnej urody. Pewnego dnia ujrzał ją podczas kąpieli bóg jezior litewskich - Żaltis, zamieszkujący w kryształowym pałacu na dnie szurpilskiego jeziora. Zauroczony pięknością Jegli, bóg przybrał postać węża i podpłynął do kąpiącej się. Przemówił ludzkim głosem, prosząc ją i przekonując, aby została jego żoną. Przerażona dziewczyna, aby uwolnić się od węża, musiała przyrzec, że w przyszłości odda mu swoją rękę. Dzięki temu mogła wrócić do domu. Po pewnym czasie pod chatę bartnika zajechała kareta ze swatami. Opowiadali oni o zaczarowanych podwodnych krainach należących do Żaltisa oraz o jego bezgranicznej miłości. Przypomnieli też o danej obietnicy. Jegla chcąc nie chcąc musiała wsiąść do karety, która zawiozła ją nad brzeg jeziora. Tym razem bóg jezior przybrał postać pięknego młodzieńca. Przemienił Jeglę tak, aby mogła żyć pod wodą i była wiecznie młoda. Z czasem dziewczyna pokochała Żaltisa i urodziła mu dwóch synów i córeczkę. Ciągle jednak tęskniła za domem rodzinnym i chciała zobaczyć rodziców i braci. Długo prosiła Żaltisa, aby pozwolił jej odwiedzić rodzinę. Bóg długo się wahał, ale w końcu pozwolił jej na to. Mogła nawet zabrać ze sobą dzieci, aby poznały swoich dziadków. Spędziła jakiś czas w domu rodzinnym, a gdy przyszedł czas powrotu, bracia zaczęli ją usilnie prosić, aby została z rodziną na zawsze. Jegla jednak stanowczo odmawiała. Dlatego też bracia wpadli na pomysł, aby podstępnie zwabić Żaltisa na brzeg jeziora, a następnie go zgładzić i tym sposobem zatrzymać siostrę przy sobie. Aby bóg zjawił się na brzegu jeziora, trzeba było znać sekretne zaklęcie, które przywoływało go z otchłani wód. Jegla za nic w świecie nie chciała powiedzieć im tego zaklęcia. Zdradziła je jednak najmłodsza córeczka przymuszona groźbami i zastraszona przez obu wujków. Użyli więc zaklęcia, a gdy Żaltis w postaci węża wypełzał na brzeg, okrutni bracia uśmiercili go, ciało pocięli na kawałki i wrzucili do głębokiego dołu. Najwyższy bóg Perkunas postanowił ich ukarać, zamieniając braci po wieczne czasy w dwa głazy. Podobno to te, które dziś spotykamy na Górze Kościelnej. Jegla po stracie męża popadła w wielką rozpacz i jak podaje dalej legenda, Perkunas widząc jej ból, który nie dawał jej żyć, zamienił ją w świerk, czyli w miejscowej gwarze w jeglę, jej synów zaś w dąb i jesion, a córkę, która zdradziła zaklęcie, w drżącą osikę. Drzewa te rosną do dziś nad szurpilskimi jeziorami. Od imienia Jegli ma też pochodzić nazwa tutejszego jeziora Jeglówek. Natomiast jej córkę upamiętniać ma nazwa małego jeziora Jeglóweczek.
Legenda o pięknej Jegli nie jest jedyną opowieścią dotyczącą tego uroczego i tajemniczego zakątka Suwalszczyzny. Krążą też podania o ukrytych skarbach. Jedno z nich opowiada o skrzyni ze złotem pływającej po jeziorze Jodel i pilnowanej przez wielkiego czarnego psa.
Ciekawe, że od wieków miejscowe wzniesienia nazwano górami sypanymi albo z litewska piłokalniami, jak gdyby w dawnych czasach usypało je jakieś plemię olbrzymów. Były też pagórki mniejsze: kurhany, które miejscowi chłopi wyłączali z upraw, a często też otaczali czcią i uważali za święte.
Pogłoski powiadają, iż kameduli z klasztoru w Wigrach wydobyli z Góry Zamkowej ukryte w niej skarby. Zakopane w ziemi skarby miał odnaleźć również właściciel folwarku Jeglówek. O odkryciach różnych kosztowności przez miejscowych chłopów podczas prac polowych krążą do tej pory liczne opowieści.
ISBN: 978-83-7377-273-1,
wydanie: I,
rok wydania: 2007,
format: 14,5 x 20,5 cm,
ilość stron: 284,
oprawa: miękka, |
