Powodzie i inne wielkie naturalne kataklizmy, zamachy terrorystyczne, takie jak ten z 11 września na World Trade Center, a także wybuchy wojen i epidemii. To wszystko się wydarzyło i wydarzy się ponownie. Nie oznacza to jednak, że nie możesz tego przewidzieć już dziś i przygotować się na pułapki losu. Poznaj przyszłość, nie tylko tą związaną z 2012 rokiem.

Gregg Braden rozszyfrował kod czasu i jest Ci go gotów przekazać w najbardziej zrozumiałej i najczystszej postaci pozbawionej hollywoodzkiego blichtru i apokaliptycznej atmosfery. Nie dotyczy on wyłącznie wielkich przemian, które nastąpią na pograniczu 2012 i 2013 roku, które przepowiada Kod Majów. Jest on odpowiedzią na wszelkie zdarzenia, jakie miały i będą miały miejsce. Te o skali globalnej i te istotne wyłącznie dla Ciebie i Twoich bliskich.

Chwyć w dłonie klucz do przyszłości. Obróć go w odpowiednim zamku i spójrz przez kurtynę czasu. Wszyscy żyjemy w cyklach. Wszyscy mamy swoje przypływy i odpływy podobne do złudzenia do ruchów morza czy zmieniających się pór roku. Od dziś możesz jednak swoje cykle przewidywać z zegarmistrzowską precyzją.

Skorzystaj z wzoru, który odkryje przed Tobą twoją przyszłość i w razie potrzeby zmień swoje przeznaczenie!

ISBN: 978-83-7377-389-9

wydanie: I

rok wydania: 2010

format: 145 x 205 mm

ilość stron: 272

Dochodzimy do końca czasu. Nie do końca świata, ale końca epoki świata – ewolucyjnego cyklu czasowego liczącego 5125 lat. Obecna epoka świata rozpoczęła się w 3114 roku p.n.e., a zakończy się w 2012 roku n.e. Ponieważ kres czegoś znamionuje też początek tego, co nadejdzie, jesteśmy świadkami zalążka tego, co następuje po końcu czasu: kolejnej epoki świata, której tradycja starożytna nadała miano wielkiego cyklu.

Od indyjskich eposów Mahabharaty, do ustnej tradycji autochtonicznych Amerykanów i biblijnej historii Objawienia – ci, którzy żyli przed nami, zdawali sobie sprawę, że nadchodzi koniec czasu. Wiedzieli, ponieważ zawsze tak jest. Co 5125 lat Ziemia i nasz Układ Słoneczny dochodzą w swojej podróży po niebie do miejsca, które oznacza koniec takiego cyklu. Wraz z owym kresem zaczyna się nowa epoka świata. Najwyraźniej jest tak od zawsze.

Przez co najmniej cztery takie cykle (lub pięć, według tradycji mezoamerykańskiej Azteków i Majów), nasi przodkowie znosili towarzyszące końcowi czasu zmiany, zachodzące w globalnych polach magnetycznych i w klimacie, zmniejszające się zasoby i podnoszące się poziomy mórz. Działo się to bez satelitów i Internetu czy modeli komputerowych, które miałyby pomóc przygotować się na tak radykalne przeobrażenie.

Fakt, że ludzi ci żyli po to, by opowiedzieć historię, stanowi potężne świadectwo niezaprzeczalnej prawdy: mówi nam ona, ponad wszelką wątpliwość, że mieszkańcy naszej planety przeżyli w przeszłości koniec epok świata. Nie tylko przeżyli, lecz wyciągnęli wnioski z trudności, które mogą towarzyszyć zmianie. Za pomocą słów swojej epoki, zrobili co w ich mocy, by przekazać nam, co oznacza żyć w tak niecodziennym momencie historii. Dobrze uczynili, ponieważ tego typu wydarzenia nie mają miejsca codziennie. Tylko pięć pokoleń w ostatnich 26 000 lat doświadczyło zmiany epok świata. My jesteśmy szóstym.

Obecna epoka świata nie jest czymś, co zwyczajnie usunie się w cień zmierzchu czasu, który zdaje się nieustannie błądzić „gdzieś tam” w naszej przyszłości. Jest wręcz na odwrót: nasza epoka świata wygasa w konkretnym momencie. Kończy określony czas szczególnym wydarzeniem w dniu, który został zaznaczony na kalendarzu ponad 2000 lat temu. Ogólnie wiadomo co to za data. Majowie, którzy ją obliczyli, wyryli ową datę również w postaci stałego zapisu dla przyszłych pokoleń. Data została wyryta w kamiennych monumentach, które miały przetrwać do końca czasu.

Używając formatu starożytnego kalendarza Długiej Rachuby – systemu mierzenia czasu rozwiniętego przez Majów, by śledzić bardzo długie okresy – ostatni dzień obecnej epoki świata jest zapisany jako kod pięcioczęściowy. Owe części, czytane od lewej do prawej, mają unikalne nazwy, które symbolizują zmniejszające się jednostki czasowe. Część położona z lewej to baktun i przedstawia ona 144 000 dni. Przesuwając się w prawo, katun odpowiada 7 200 dniom, tun 360, uinal 20, a kin jednemu.1 Z tego względu kalendarz Majów umieszcza końcową datę naszego wieku w 13.0.0.0.0 (13 cyklów batun i 0 cyklów dla pozostałych jednostek).

Kiedy tę datę przeliczymy na znany nam system czasowy, wiadomość staje się jasna. Mówi ona, że obecny cykl świata zakończy się w dniu przesilenia zimowego, które ma miejsce 21 grudnia 2012 roku. To właśnie na ten dzień Majowie ustalili zaskakujące wydarzenia astronomiczne, które zaznaczą koniec naszej epoki. Wspomniani Majowie uczynili to ponad dwa tysiące lat wstecz.